Modlitwa o zapał...

Modlitwa o zapał...

..Panie, czasami nic mi się nie chce i mam wszystkiego dość. Kiedy dopada mnie znużenie, obojętność, zniechęcenie, apatia, nuda lub „smutek tego świata”, nie zostawiaj mnie samego. Poślij mi anioła, który mnie wyrwie z leniwego odrętwienia. Jezu, który napracowałeś się dla naszego zbawienia, proszę, oddal ode mnie wszelką duchową ociężałość. Usuwaj z serca zgorzknienie, odnawiaj gorliwość w czynieniu tego, co dobre, święte, pożyteczne. Daj świeżość mojej modlitwie, zapał w pracy, radość w służeniu Tobie i bliźnim. Naucz mnie mądrze korzystać z daru czasu. Niech budzi mnie anielskie wołanie: „zaraz dzień (jeszcze jeden) zrób, co możesz”...

wtorek, 18 września 2012

To co przyjemne szybko się kończy...

Oj... jak szybko...  i tak dobiegła końca nasza wycieczka...
W czwartym dniu zaplanowany był powrót do domu, ale jeszcze po śniadaniu udaliśmy się (pieszo)
na rejs statkiem po Solinie.
Szliśmy dość szybkim tempem, bo umówieni byliśmy na godz. 10, a droga była daleka.
Z domu 
Doszliśmy po jakichś 40 minutach - trochę spóźnieni, ale statek czekał na nas.

Było słonecznie i ciepło, powietrze niezbyt przejrzyste bo pod słońce, ale udało mi się trochę zdjęć zrobić.







To tak zwana wyspa straconych cnót :)













A to już zdjęcia z zapory...  staliśmy, rzucaliśmy chleb i patrzyliśmy na olbrzymie ryby, które rzucały sie na pokarm jak piranie.
Największe okazy miały około metra długości.




Po kilkunastu minutach spędzonych na zaporze, pojechaliśmy  do domu... z przygodami.
Zresztą już  pierwszego dnia musieliśmy przymusowo zjechać z trasy, bo złapaliśmy gumę, a potem blokowały się hamulce.
Kierowca pojechał naprawić, ale w drodze powrotnej sytuacja się powtórzyła... dojechaliśmy jednak szczęśliwie.
Wszystko dobrze się skończyło, więc jest ok...

Dziękuję wszystkim którzy towarzyszyli mi w tej wyprawie i wytrwali do końca.
Następna relacja będzie dopiero za rok... być może z Krakowa, Ojcowa i  okolic, ale jeszcze nic konkretnego nie wiem...
Mam jeszcze zdjęcia z poprzednich wypadów, więc być może w któryś zimowy wieczór je przejrzę i powspominamy razem  :)

6 komentarzy:

  1. Z przyjemnością stwierdzam, że piosenka "Zielone wzgórza nad Soliną" jest zgodna z prawdą.
    Męża zainteresowały ryby, bo kiedyś wędkował, ja mu towarzyszyłam w tym zajęciu, ale takich olbrzymów nigdy nie widzieliśmy, jedynie na zaporze w Goczałkowicach widzieliśmy potężne karpie.
    Serdecznie pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oj tak Aniu... zgodna i to jak :)
      Tam były różne ryby... i karpie i bolenie i leszcze... i nie wiem jakie jeszcze.
      Ale były też ryby normalnych rozmiarów.

      Usuń
  2. Mogę powiedzieć ,że prawie tam byłam . Piekny lazur przejrzystej tafli jeziora wywołał dawne wspomnienia. zbyt długo mnie tam nie było i ryby zdążyły już tak urosnąć:-).Ojców mam na co dzień (wczoraj tam byłam) ale chętnie zobaczę to miejsce innym okiem. Najpiękniej będzie w październiku, gdy buki się przebiorą w jesienne kolory

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Urosły... :)
      Zazwyczaj na te wypady jeździmy na początku września, lub końcem sierpnia.
      Potem to już za późno, więc pewnie nie zobaczę
      tych buków.

      Usuń

Miło mi że zostawiłaś/eś ślad... dziękuję i zapraszam znowu :)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...